GESCHIEDENIS:

Ruim een eeuw geleden, op 1 mei 1879, kwamen in herberg 'De Drie Roomers' te Roordahuizum twintig mannen bijeen om 'Het friese paarden-Stamboek' op te richten. Daarmee was het eerste Nederlandse stamboek voor paarden een feit. Het was de bedoeling om via dit stamboek de verbetering van het Friese paarden ras te bevorderen.
Een historische stap op de weg naar een zuivere fokkerij van het Friese paard.
In 1889 werd de eerste Friese hengst al preferent verklaard op grond van zijn afstammelingen. Dat was de in 1883 geboren De Regent 32. Van hem werden maar liefst 6 zonen en 30 dochters opgenomen in het stamboek, een van die zonen was de latere preferente Alva 113.
Na een kortstondige bloei volgde, vlak voor de eerste wereld oorlog, een dieptepunt. Tussen 1899 en 1909 liep de belangstelling voor het fokken van Friese paarden dramatisch terug. In 1913 stonden nog maar 3 Friese dekhengsten ingeschreven in het stamboek. Dat waren Prins 109, Alva 113 en Friso 117, en omdat er al sinds 1907 geen nieuwe jonge hengsten waren goedgekeurd werd er aan de noodklok getrokken.
Eind 1913 kwamen er dan ook een honderdtal fokkers en liefhebbers van dit prachtige paard bij elkaar en besloot met de vereniging "Het Friesche Paard" op te richten.
De vereniging had als doel het aankopen en opfokken van jonge veelbelovende hengsten op zich te nemen en doormiddel van primeren van waardevolle en rastypische producten de fokkerij weer wat leven in te blazen.
De belangrijkste aankoop van de vereniging was ongetwijfeld Paulus 121. Van hem zijn verschillende invloedrijke zonen in de fokkerij gekomen. De vereniging bestond tot 1951 en heeft het Friese paard van de ondergang geret.
Een halve eeuw later, toen het paard werd afgeschreven voor de landbouw, was er opnieuw sprake van uitstervingsgevaar. Begin jaren zestig waren er nauwelijks 500 merries over... Toch waren er ook in die moeilijke tijden altijd genoeg liefhebbers en bewonderaars van het enig overgebleven inlandse paardenras. Mede dankzij hun inzet kent nu het Friese paard een bloeiperiode. Niet alleen in friesland, ook buiten haar grenzen, zelfs over de hele wereld. Overal zijn er georganiseerde fokkerijen. Amerika, Canada, Australie en Zuid Afrika tellen honderden Friese paarden met hun aanhang. Vanuit de verste uithoeken van de wereld komen bij de Koningklijke vereniging 'Het Friese Paarden-Stamboek' verzoeken binnen om ondersteuning en begeleiding.

Helaas is er de laatste tijd weer veel geschreven over de problemen van het Friesch Paarden Stamboek (FPS) toch zullen de echte liefhebbers zich daardoor niet af laten schrikken en gewoon met deze prachtige dieren blijven fokken en werken.

Nu is het Friese paard een 'spring'levend cultuurgoed, het enige nog overgebleven, zuiver inlandse ras in Nederland. Met een bewogen geschiedenis van ridderpaard tot Koetspaard, van kortebaandraver tot landbouwpaard, van landbouwpaard tot showpaard, geliefd en bewonderd in vele vermaarde circussen of in tuigrubrieken op de concoursen, en natuurlijk om niet te vergeten als dressuurpaard.

HET FRIESE PAARD:

De zwarte kleur drukt zonder meer haar stempel op uw eerste kennismaking met het Friese paard. Vroeger kwamen er ook schimmels en bruine voor maar de laatste bruine merrie werd in 1928 opgenomen in het stamboek. Nu is alleen zwart toegestaan, met hoogstens een kolletje of enkele witte haren op het hoofd. Toch word er nog sporadisch een vos geboren of een zuivere fries met witte benen. Dit heeft nog aan hoe dominand de vroegere schimmels zijn geweest.
Het veulen van de fries word over het algemeen pikzwart geboren om later een bruine veulenkleur te krijgen. Gaat het veulenhaar er af dan zien we de prachtige zwarte kleur weer terugkomen die het paard zal behouden.
Andere in het oog springende kenmerken zijn de lange volle manen en staart en de royale beenbeharing. Zij worden niet voor niets de zwarte parels genoemd.

Het friese paard beschikt over uitmuntende eigenschappen en een zeer geschikt karakter: scherpzinnig, gehoorzaam, betrouwbaar, gracieus en levendig. Het is een voorname verschijning met een welhaast koningklijke uitstraling. Een intelligente alles kunner bij samengestelde wedstrijden voor meerspannen en bij mendressuur, maar ook uitstekend voor dressuur onder het zadel. De fries heeft een uitstekende aanleg voor het hogere dressuur gebeuren zoals de piaffe en de passage.
Door de vele belangstelling voor het rijden van dressuur met het friese paard worden er sinds enkele jaren een wat meer rijtypischer type fries gefokt. Langgelijnd, smal en vaak met weinig behang. Veel liefhebbers die het echte ouderwetse type nog kennen vinden dit uitermate zonde en op de keuringen is ook al weer te zien dat het type wat graag door de jury te zien is toch weer wat ouderwetser word.